De bureaucratie als het stalen frame van India

Bij de SIB staat meestal politiek op de eerste plek en wordt de ambtenarij vergeten. Toch is een goed werkende bureaucratie noodzakelijk voor een land, en in de grootste democratie ter wereld dient ze als ruggengraat, zo vertelt dr. De Zwart, werkzaam bij het Instituut Bestuurskunde aan de Universiteit Leiden. De Indiase bureaucratie is verdeeld in de federale Indian Administrative Service, tot waar per jaar slechts zevenhonderd van de 350000 sollicitanten na een loodzware procedure worden toegelaten, en de Provincial Services voor de deelstaten van India, die bij elkaar tien miljoen ambtenaren tellen. De bureaucratie, met een geschiedenis die haar wortels heeft in de koloniale tijd, functioneert redelijk goed, maar heeft wel enkele problemen

De relatie met de politiek is complex. Een goed politicus is een politicus die wat gedaan kan krijgen bij de ambtenaren, en daar wordt hij door het volk op afgerekend. De politicus heeft met het overplaatsingssysteem een krachtig middel om lastige ambtenaren weg te krijgen. Men stuurt ze gewoon naar een uithoek van de provincie, honderden kilometers verderop. Aan de andere kant is de bureaucratie een macht op zichzelf, met een goede positie die zelfs in de grondwet is verankerd. Het is de vraag of ambtenaren niet meer politici beïnvloeden; het terugdringen van de corruptie bijvoorbeeld gebeurt nog immer niet.

De omkooppraktijken zijn talrijk, en worden verdeeld in parochiale en financiële corruptie. Ambtenaren helpen vaak kennissen, en aangezien hele kasten als bekenden kunnen worden gezien, is het een wijdverbreid probleem. De tweede vorm, waarbij ambtenaren een baan kopen van een politicus, is echter schadelijker. Politici en ambtenaren kunnen winsten bij bijvoorbeeld de douane afromen en als een ambtenaar in enkele jaren goed heeft verdiend, wordt hij vervangen door een nieuwe. “I am a corrupt man”, zo meldde een ambtenaar De Zwart trots. Dat hij feitelijk kon doen en vooral laten wat hij wilde gaf hem enig aanzien, omdat hij beschermheren had. Een verandering van het systeem is volgens dr. De Zwart erg lastig omdat de samenleving als geheel ervan last heeft, maar iedereen individueel ervan profiteert.

Dinsdag 12 oktober stemde het Slowaakse parlement tegen uitbreiding van het Europees noodfonds, de volgende dag vertelde dr. Reijnen, werkzaam bij de UvA, in het kader van de Kleine Reis naar Bratislava, hoe het zover kon komen. Slowakije ontbeert niet alleen een elite maar zelfs een natie, wat voornamelijk te wijten is aan het ontbreken van een eigen geschiedenis. “De Slowaken zijn relatief recent”, zo meende Reijnen. Ze kunnen niet terugvallen op een oude cultuur en kunnen niet trots zijn op een vroeger onafhankelijk land. Echt blij met het Slowakije als puppet state onder het naziregime kan men niet zijn, en de bloeitijd in de jaren zeventig en tachtig onder communisme, toen Tsjechoslowakije in 1968 een federatie werd en Slowaken belangrijke posities konden innemen in het landsbestuur, was eveneens een cynische tijd waarop men niet graag terugkijkt.